Χρήσιμες πληροφορίες για το ΕΔΙΤ

 
 

Ο ορισμός και η ιστορία της Τηλεϊατρικής

  Η τηλεϊατρική αναφέρεται στην εφαρμογή των σύγχρονων τεχνολογιών, των τηλεπικοινωνιών και της πληροφορικής, για να προσφέρει σε ασθενείς κλινική βοήθεια από απόσταση. Η τηλεϊατρική βοηθάει περισσότερο εκείνους που βρίσκονται σε απομακρυσμένες περιοχές, όπως οι αγρότες ή όταν ο θεράπων ιατρός βρίσκεται σε άλλη περιοχή. Η χρήση των νέων τεχνολογιών επιτρέπει την εύκολη επικοινωνία του ιατρού με τον ασθενή μέσω της μετάδοσης ήχου και εικόνας. Πατέρας της τηλεϊατρικής θεωρείται ο Σκεύος Ζερβός.

  Άλλες εκφράσεις παρόμοιες με την τηλεϊατρική είναι η τηλε-υγεία και η ηλεκτρονική υγεία, οι οποίες χρησιμοποιούνται ως ευρύτερες έννοιες της απομακρυσμένης ιατρικής θεραπευτικής. Οι ορισμοί τηλε-υγεία και ηλεκτρονική υγεία πολλές φορές αναφέρονται λανθασμένα, με αποτέλεσμα να δημιουργείται σύγχυση με τη χρήση του όρου τηλεϊατρική. Επομένως είναι σκόπιμο να διευκρινιστεί ότι με τον όρο τηλεϊατρική αναφερόμαστε στην παροχή κλινικών υπηρεσιών, ενώ με τον όρο τηλε-υγεία σε κλινικές υπηρεσίες και μη κλινικές υπηρεσίες, οι οποίες εμπεριέχουν την εκπαίδευση, τη διαχείριση και την έρευνα στην ιατρική επιστήμη.

  Ο όρος ηλεκτρονική υγεία, που συχνά χρησιμοποιείται σε Αμερική και Ευρώπη εμπεριέχει τον ορισμό τηλε-υγεία και αλλά στοιχεία της ιατρικής που χρησιμοποιούν την πληροφορική.

  Ο Σκευοφύλαξ ή Σκεύος Ζερβός (19 Ιανουαρίου 1875 - Αύγουστος 1966) ήταν Έλληνας χειρουργός, πατέρας της τηλεϊατρικής, πρωτοπόρος στις μεταμοσχεύσεις, εθνικός αγωνιστής και πολιτικός. Γεννήθηκε στην Πόθια της Καλύμνου από τον Γεώργιο και την Νικητάδενα Ζερβού. Όπως αναφέρει ο ίδιος ο Ζερβός Εξήλθον των σπλάχνων της μητρός ασφυκτικός και νεκροφανής προτρέποντας τον πατέρα του να τον βαφτίσει αμέσως μήπως ο οργανισμός του δεν αντέξει. Σε μεγαλύτερη ηλικία αναγκάστηκε να δουλέψει ως σφουγγαράς όπου νόσησε από την νόσο των σφουγγαράδων. Παρακουλούθησε μαθήματα στο τετρατάξιο γυμνάσιο της Καλύμνου και στο Γ΄Γυμνάσιο της Πλάκας, εισήχθη στην Ιατρική σχολή από όπου αποφοίτησε με άριστα και εργάστηκε στο Νοσοκομείο Ευαγγελισμός. Μιλούσε επίσης της γλώσσες της Γερμανικής, Γαλλικής, Ιταλικής, Αγγλικής και Τούρκικής.

 

  Κατά το διάστημα του 1898 δημοσίευσε την πρώτη του επιστημονική μελέτη με τον τίτλο Δύο περιπτώσεις αιματοθώρακος τραυματικού μετά στατιστικής των εν τω Ελληνοτουρκικώ πολέμω του 1897 τραυμάτων, τα οποία ο ίδιος θεράπευσε. Το 1900 - 1902 παρακολούθησε μεταπτυχιακά μαθήματα στο πανεπιστήμιο του Μονάχου, Βερολίνου, Βιέννης, Λειψίας και του Παρισιού, ενώ επιστρέφοντας στην Ελλάδα εκλέχτηκε υφηγητής της Μαιευτικής, της γυναικολογίας, της Ιατρικής της Ιστορίας στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Την ίδια χρονιά πραγματοποιεί πειράματα σε σκύλους για τη μεταμόσχευση γεννητικών οργάνων. Το 1902 στο Β΄πανελλήνιο συνέδριο Ιατρικής αλλά και το 1903 στην Ακαδημία του Παρισιού έδωσε διαλέξεις για την νόσο γυμνών σπογγαλιέων, τη νεκρωτική δερματίτιδα των σφουγγαράδων (Νόσος Σκεύου Ζερβού) από όπου πήρε το όνομα του. Θεωρείται ένας από τους μεγάλους μελετητές του Ιπποκράτη και συνέγραψε διάφορα άρθρα αναδεικνύοντας το έργο του πανελλαδικώς αλλά και διεθνώς. Το 1909 εξέδωσε το βιβλίο του Περί μεταμοσχεύσεως των όρχεωνστη γαλλική γλώσσα. Κατά την διάρκεια κατοχής της Ελλάδας από τις δυνάμεις του Άξονα, ο Ζερβός, για να αποφύγει τη σύλληψη, αναγκάστηκε να καταφύγει στην Αίγυπτο κι αργότερα στην Κεντρική Αφρική όπου αρρώστησε βαριά. Σκέφτηκε έτσι την επόμενη εφευρεσή του, την τηλεξέταση όπως την ονόμασε, βάζοντας ένα ακόμα λιθαράκι στο τομέα της ιατρικής.

  Τον Απρίλη 1912 δημιουργήσε τον Αιγαιοπελαγίτικο Συλλόγο με στόχο την ένωση των νήσων του Αιγαίου, με την ηπειρωτική Ελλάδα. Στους Βαλκανικούς πολέμους κατατάσεται ως εθελοντής στον Ελληνικό Στρατό με τον βαθμό του Ιατρού (Λοχαγός) και υπηρετεί στο 10ο ορεινό χειρουργείο. Με το τέλος του Α΄ΠΠ καταπιάνεται με τον Αιγαιοπελαγίτικο Συλλόγο και το 1920 συνοδεύει το Βενιζέλο στην υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών. Το 1923 ως πληρεξούσιος Αθηνών και Πειραιώς στην Δ΄ Εθνοσυνέλευση και πρόεδρος του Εκπαιδευτικού της Τμήματος ανέλαβε την καταγραφή των Εθνικών Κληροδοτημάτων και Δωρεών αποκαλύπτοντας τη δέσμευση μεγάλου χρηματικού ποσού από τα κληροδοτήματα που έμεναν ανενεργά στα χέρια ιδιωτών και των τραπεζών. Το χρηματικό ποσό εκτιμήθηκε στα 5 δισεκατομμύρια δραχμές και από αυτό κατασκευάστηκαν έργα, όπως, λειτούργησε η Ακαδημία Αθηνών, κτίστηκε το νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός, η Σιβιτανίδειος Σχολή Τεχνών και Επαγγελμάτων, η Στρατιωτική Λέσχη Αθηνών και ναυπηγήθηκε το οπλιταγωγό Άρης. Στις εκλογές του 1924 εκλέχτηκε βουλευτής Αθηνών, με το κόμμα των Φιλελευθέρων. Ήρθε σε ρήξη με τον Ελευθέριο Βενιζέλο για το δωδεκανησιακό ζήτημα, αφού ο Βενιζέλος είχε επιλέξει να εγκαταλείψει το δωδεκανησιακό ζήτημα. Κατά το Ελληνοιταλικό πόλεμο 1940 προέτρεπε τους δωδεκανήσιους να καταταγούν στο Εθνικό Στρατό.

  Το 1946 παρασημοφορείται με το παράσημο του Ταξιάρχη του Τάγματος του Σωτήρος από τον Βασιλέα Γεώργιο Β΄ και το 1948 παρασημοφορείται του από την Ακαδημία Αθηνών με το Αργυρό Παράσημο ανακηρύσσοντας τον Αρχηγό του απελευθερωτικού αγώνα της Δωδεκανήσου, ενώ παρασημοφορήθηκε από την τοπική αυτοδιοίκηση της Καλύμνου με το χρυσό Παράσημο.

  Έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του τυφλός και σε απόλυτη φτώχεια καθώς είχε ξοδέψει το σύνολο της περιουσίας του στους αγώνες για την απελευθέρωση της Δωδεκανήσου. Απεβίωσε τον Αύγουστο του 1966 στο Βουβάλειο Νοσοκομείο της Καλύμνου και τάφηκε στην περιοχή Θερμά.